هو يار

تولدم مبارک!!!!!!!!!!!!!!

sahelearoom14 — Tue, 04 Sep 2007 20:28:18 GMT

سلام به همه

امیدوارم حال همتون خوب باشه.بیخود منو چپ چپ نگاه نکنین من ایندفعه زود اومدم که!!!!

اومدم دوباره.درست مثله پارسال.پارسالم تویه همچین شبی با هیجان زیاد اومدم و تو هویار نوشتم.گفتم که هر سال تو همین روز یه هیجان خاصی دارم و یجورایی حسابی خوشحالم.

اونایی که منو میشناسن و هویار رو می خونن(لطف میکنن و تحملش میکنن)می دونین چرا این حالو دارم اما بقیه حتما براشون عجیبه!!!
اول از همه باید بگم که برام خیلی جالبه که ١ سال رو پشت سر گذاشتم.یه سال پر از تجربه های عجیب غریب؛ خوب و بد، تلخ و شیرین؛ و مملو از حسی جدید که با تمام وجودم تو این سال تجربه اش کردمو هنوز با منه.حسی شیرین و جذاب.کاش می تونستم بازش کنم و بگم چه جوریه اما واقعا خودمم نمی دونم چطوری میشه بیانش کرد.

بعد اون باید بگم خوشحالم که یه سال دیگه در کنار خانواده ام و دوستای عزیزم(چه قدیمیترها،چه اون عزیزانی که به واسطه ی هویار باهاشون دوستم)زیر سایه ی پروردگارم زندگی کنم.

بله درسته.امروز تولده من بود.در واقع ٩ صبح امروز یعنی ١٣ شهریور بدنیا اومدم.حقش بود مثله پارسال دیشب آپ میکردم.اما از اونجایی که شناسنامه ام ١٤ شهریوره، زیاد فرقی نمیکنه.

بازم مثله پارسال حسه خوبی دارم.بازم مثله هرسال حرفای مامانم یادم میاد و بازم مثله لحظه لحظه ی زندگیم وجودم سرشار از عشق کسایی میشه که بدون هیچ چشمداشتی دوستم دارن و بی وقفه برام زحمت میکشن.اوهوم،درسته؛ اونا پدر مادرمن.بازم مثله هرسال تو این روز می خوام بدونن که چقدر دوستشون دارم و برای زحمتهای بی دریغشون،بینهایت ممنونشونم.

امسال یه حسه دیگه رو هم تجربه کردم.حس عزیز بودن برای کسی به اسم برادر رو، که من از داشتنش محروم شدم.اما حالا، با وجود داداش رضا؛ این حس داره تو تک تک سلول هام جاری میشه.وقتی میگه عزیزجونم،وقتی صدام میکنه و بعد میگه هیچی خواستم صدات کرده باشم، زمانی که به خاطر کارای اشتباهم عصبانی میشه و دعوام میکنه،وقتایی که من دلتنگم و عصبی و اون به خاطرمو پابه پای من بی قراری میکنه؛ نمی تونم بهتون بگم چه حسی بهم دست میده.نمی تونم براتون حسمو باز کنم، اما همینقدر میگم که با هر حرکتش"حتی قهر کردناش" وجودم قطره قطره از عشقش پرمیشه.عشق برادری که حالا حسرت می خورم و میگم کاش سالها پیش حضورش مثله الآن در کنارم بود و هر لحظه دعا میکنم که این حضور تا آخر عمر در کنارم باقی بمونه.

دیشب رفتمو پستی رو که پارسال تو همین شب آپ کرده بودم خوندم.برام جالب بود که درست تو تولدی که میرفتم توی ١٩سالگی؛١٩تا کامنت داشتم.جالبه نه؟!!

دیدم پارسال تو پستم اینجا کلی آهنگ خوندم و شماها برام رقصیدین.امسال چون خودم حال ندارم برقصم(از اون اتفاقای نادر که هر ١٠سال یه بار اتفاق می افته) شما هم شانس آوردین.

مثله همیشه یه آرزو میکنم که همتون موفق و پیروز باشین و به همه ی آرزوهاتون برسید.

یادمه تو آخرین جمله ی پست پارسالم؛تو شب تولدم؛از خدا به خاطر اینکه یک سال رو با منو در کنار من بود تشکر کردم و ازش خواستم که تو نوزدهمین سال حضورم هم تنهام نذاره؛

امسالم مثله پارسال میگم:

خدایا، ممنونم که یه سال دیگه با من و در کناره من بودی

و خواهش میکنم تو ٢٠ مین سال تولدم هم با من باش و تنهام نذار

آمین

چه دختر بدی ام من!!!!!!!!!

sahelearoom14 — Fri, 27 Jul 2007 20:46:18 GMT

سلام به همه.امیدوارم حاله همتون خوب باشه.می دونم دیگه غیبتم خیلی خیلی زیاد شده.اما واقعا هیچی به ذهنم نمیرسه که بنویسم.انگار اصلا کلمه هام کنار هم نمی خوان بشینن که بشن جمله!!!!

اینبار به قول مجتبی دیگه رکورد رو شکستم.نبودم خیلی طولانی بود اما باور کنین از دست خودم هم خارج بود.

تو این مدتی که نبودم مناسبتهای زیادی بود که باید می اومدم و بهتون تبریک میگفتم.به شماهایی که همتون برام عزیزین.

مهمترینشون عید نوروز بود که امیدوارم برای همتون با خوشی و موفقیت شروع شده باشه و همینجوری هم ادامه داشته باشه.بعد از اون هم فکر کنم که روز ولادت حضرت فاطمه (ص)، روز بزرگداشت مادر و روز زن بود که باز اون رو هم به همه ی مادرای دنیا و خانومهای عزیز تبریک میگم(هرچند با دیرکرد فراوان) و از همه بیشتر به مامان گلی خودم تبریک میگم که این همه زحمت برام میکشه و من هیچ جوری نمی تونم حبران کنم محبتهاش رو.بعد از اون شب آرزوها ( لیلة الرغائب) بود که میگن خدا تو این شب دعای بندهاش رو برآورده میکنه.امیدوارم که خدا صدای هممون رو شنیده باشه و به آروزهامون جامه ی عمل بپوشونه.

و حالا، امشب که در آستانه ی ولادت مولود کعبه، امیرالمومنین، امام علی (ع) هستیم؛ دیگه عزمم رو جزم کردم که هرجوری شده امشب آپ کنم.

اول از همه روز پدر رو به همه مخصوصا پدر عزیز خودم تبریک میگم و امیدوارم ١٢٠سال سایشون بالای سر من و خانواده ام باشه و ما همیشه از حمایتشون برخوردار باشیم.

تو این مدت که نبودم اتفاقای زیادی برام افتاده که نمی دونم از کجا و از کدوماش باید شروع کنم به گقتن.

اول از همه اینکه اون دوستی که می ترسیدم یه مدت نداشته باشمش، ازم دور شد اما هنوز دارمشو خدا هنوز انقدر دوستم دارم که دعاهام رو بشنوه و دوستم رو به آرزوش رسونده و منو هم به آرامش حضور دوستم.

بعد از اون، اینکه من کسی رو پیدا کردم که برام فوق العاده عزیزه.اسمش رضاست.برادر بزرگه منه و انقدر بهم لطف داره که خدا می دونه.برادروار داره برام دل می سوزونه و با کمکها و نصیحتهای بجاش داره کمکم میکنه که درست پیش برم.خیلی ماهه.اگه از خواهرام بیشتر دوستش نداشته باشم،کمتر هم ندارم.برام مثله یه برادر واقعی عزیزه، مخصوصا من که از داشتن برادر محرومم.همینجا بهش باید بگم رضای گلم خیلی دوستت دار.راستی برادرم حسابی هنرمند هستش.این عکسایی که تو این پست گذاشتم کار این عزیزه.بازم ازش بی نهاییت ممنونم.

بعد از اون لازمه از همه ی شماها تشکر کنم.که این مدت که نبودم تنهام نذاشتین.

اگه اجازه بدین اولین تشکر رو از حامد عزیزم بکنم که واقعا این مدت بهش زحمت دادم.اولین زحمتم که همین قالب وبلاگم هستش که من خیلی خیلی ازش ممنونم.راستش من این قالب از مدتها پیش تو ذهنم بود و برای وبلاگه قبلیم به حامدجان گفته بودم که دنباله همچین چیزی هستم و وقتی حامد چند ماه پیش اینو نشونم داد واقعا سورپریز شدم.بعد هم اینکه همین امشب هم باز زحمت گذاشتن این عکسها رو به حامد عزیز دادم که بازم خیلی خیلی ازش تشکر میکنم.

بعد هم باید از مجتبی عزیز تشکر کنم که تو تمام این مدت این همه بهم سر زد و منو با اینکه نبودم تنها نذاشت.

از برگشت دوباره ی گلاره ی نازم هم بی نهایت خوشحالم.خیلی خوبه که دوباره این دوست نازم رو در کناره خودمون داریم.امیدوارم بعد از این دیگه همیشه موفق و سرحال و خوشبخت باشی گلاره جونم.

از بقیه ی دوستای گلم هم که تو این مدت بهم سر زدن و تنهام نذاشتن هم بی نهایت ممنونم.از عسل خانوم گل، خانومی عزیز،مهسایی مهربون، توکا ی عزیز، باران گل، بهار قشنگم( که من خیلی وقته نتونستم بهش سر بزنم)،نازنین عزیز،معصی خانوم گل،یاسی خانومه مهربون و داداش شهاب عزیز و همه ی دوستای گلی که اومدن پیشم و اسمشون اینجا از قلم افتاد.شرمنده ی همتون هستم که این مدت اومدین پیشم و من نتونستم درست بهتون سر بزنم.

راستی از اونجایی که دیگه واسم عادت شده که تو همه ی پستهام از عسل خانوم هم بنویسم باید بگم که این خانوم در ادامه رقصیدنهای بی انتهاشون( که به قوله مامانم درست مثله من می مونه و با شنیدن آهنگ کنترل از دست میده) شروع به سخنرانیهای فراوانی کردن که بهترین و جذابترینشون یک کلمه هستش که بالاخره چند روز پیش با تلاشهای بی وقفه ی من و خواهرم به زبون آورد.حتما می تونین حدس بزنین اون کلمه چیه. آره؛ اون کلمه چیزی نیست بجز: خاله . نمی تونم بگم وقتی با اون صدای نازکش این کلمه رو میگه و وقتی اونهمه سعی میکنه که بجای "خ" نگه "ق" و به خاطر این زحمتش واژه ی "خ" رو اونهمه کشیده و غلیظ بیان میکنه؛ چه حس شیرینی بهم دست میده. اون لحظه از چنان دلم براش ضعف میره که دلم میخواد تمام وجودش رو غرق بوسه کنم.وجوده این عزیزترین موجودی رو که حضورش منبع آرامش و نشاطه واسه من و واسه کل خانواده.

خوب بچه ها بازم مثله همیشه حسابی پرچونگی کردم.نمی دونم بازم میام و آپ میکنم یا نه؛ اما راستش فکر نمیکنم چیز زیادی به آخرای عمر هویار مونده باشه. چون هویار نویس دیگه زیاد قلمش جالب نیست. تکراری و یکنواخت مینویسه و خودش اصلا این حالتو دوست نداره.

خوب دیگه واسه امشب بسته.بازم مثله همیشه تو آخر این پست هم یه شعراز سهراب سپهری میذارم که خودم خیلی دوستش دارم، امیدوارم شما هم خوشتون بیاد.

همتون رو خیلی دوست دارم.آرزوی بهترینها رو براتون دارم و روزهایی پر از موفقیت و کامیابی.

از دور روی ماه همتون رو می بوسم و به خدا میسپارمتون و میرم تا پست بعدی.

یا حق

« نشانی»

« خانه ی دوست کجاست؟» در فلق بود که پرسید سوار.

آسمان مکثی کرد.

رهگذر شاخه ی نوری که به لب داشت به تاریکی شنها بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:

« نرسیده به درخت ،

کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق به اندازه ی پرهای صداقت آبی است.

می روی تا ته آن کوچه که از پست بلوغ، سر بدر می آرد،

سپ به سمت گل تنهایی می پیچی،

دو قدم مانده به گل،

پای فواره ی جاوید اساطیر زمین میمانی

و تو را ترسی شفاف فرا میگیرد.

در صمیمیت سیال فضا، خش خشی می شنوی:

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا، جوجه بردارد از لانه ی نور

و از او می پرسی

خانه ی دوست کجاست؟»

شرمندم!!!!!!

sahelearoom14 — Sun, 11 Feb 2007 20:34:28 GMT

سلام

اومدم دوباره. اوه اوه، چقدر اینبار غیبتم طولانی بود!!!!!!!خودمم دلم برای اینجا تنگ شده بود. اما نشد دیگه؛ یعنی هرجوری خواستم یه زمانی در برم و بیام بنویسم برای هویار نمیشد.

شروع امتحانهای پایان ترمم که همزمان با اسباب کشیه ما شد، اجازه ی تکون خوردن رو کاملاً ازم گرفت.

بالاخره امتحانام هم تموم شد. درست یکشنبه، اما از اونجایی که چهارشنبه باید نقشه هامو تحویل میدادم بازم دوشنبه و سه شنبه هم شدیداً درگیر بودم. اما تازه چهارشنبه آزاد شدم.

راستش رو بخواین، خودمم نمی دونم چمه. اما چند وقتیه اصلاً حرف ندارم که بیام و تو هویار بنویسم. هیچی به ذهنم نمیرسه. قبل اینکه بشینم پای کامپیوتر کلی حرف دارم اما به محض اینکه میشینم که بنویسم؛ مغزم کاملاً خالی میشه و هیچی تو ذهنم نیست که بنویسم. نمی دونم چرا؟؟؟!!! واسه خودمم عجیبه!!! من همیشه برای نوشتن تو هویار یه عالمه حرف داشتم اما حالا.......

چند روزیه دارم فکر میکنم که آدما چقدر عوض میشن. که چقدر از حرفا و باورهای خودشون دور میشن. یعنی راسته که آدم وقتی از مرحله ای به مرحله ی دیگری میره تو زندگیش؛ دیدش، باورش، افکارش، اعمالش و حرکاتش تغیییر میکنند؟؟؟!!!!(میشه هرکدومتون که لطف کردید و اومدید این پست رو خوندید جواب این سؤال رو برام تو کامنت بذارید؟؟؟ممنون میشم)

یه تسلیت هم باید بهتون می اومدم و میگفتم(بابت شهادت سالار شهیدان، اما حسین(ع)) که با عرض شرمندگی نتونستم و با تأخیر اینکارو میکنم.

این روزا خیلی نگرونم. همش دلهره دارم و مضطربم. دارم از یکی از بهترین دوستام جدا میشم. ٢ماه نمیبینمش و این برام خیلی سخته. اونم برای من که الآن ١ساله تمام روزهام رو با اون گذروندم. نمی دونم چطوری باید با نبودش کنار بیام؛ واسه همینه که همش دلهره دارم.فقط یه اتفاق ممکن این جدایی رو کنسل کنه که هم من و هم دوستم هردو امیدواریم اون اتفاق بیافته و من سخت مشغول دعا هستم. خنده داره اما من همش نگرانم و ذکر میگم که همه چیز درست شه؛ شاید از خوده دوستم هم دل نگرونترم. چون اون باور کرده که باید این سفر رو بره اما من هنوز دارم به کورسوی امیدی که دارم چنگ میزنم و در تلاشم که...........

بچه ها دقت کردید که چقدر عمر زود میگذره؟؟!!! یک ترم دانشگاهمون تموم شد و من اصلاً نفهمیدم چطور!!!یک ماه دیگه هم عید نوروزه و سال عوض میشه و هممون یک سال رو سپری کردیم.فقط داریم تند تند می دوئیم که برسیم به فردا، به فردایی که نمی دونیم چی میشه و چی قراره بشه!!!داریم لحظه هامون رو تند تند رد میکنیم و روزا رو تند تند میشمریم که برسیم به یه روز جدید بدون اینکه خودمونم بدونیم از فردا و از روز جدیدمون دقیقاً چی می خوایم. دارم کارامو تو امسال سبک سنگین کردم. برام جالبه که بفهمم سالم رو هدر دادم یا مفید گذروندمش. امیدوارم کارام جوری نباشه که آخرش بگم یک سال دیگه رو از دست دادم!!!!

دلم برای همتون تنگ شده حسابی؛ برای گلاره ی نازم که امیدوارم یکم آرومتر شده باشه. واسه داداش مجتبی، واسه باران خانومه گل،برای حامد عزیز، داداش شهابم،لیداجون و عسل خانوم عزیز، ساسا، الهه، نازنین یار، عاشق تنها و آقا هدف و آسد مرتضی و همه ی کسایی که اومدن هویار و من تو سر زدن بهشون سهل اگاری کردم.

واسه همتون دلتنگ شدم، اما راستش رو بخواین برای گلاره خیلی نگرانم. این روزا خیلی بهش فکر کردم و همش از خدا خواستم کمکش کنه که ای دوران سخت رو با موفقیت بگذرونه. شمام همه دعا کنید که این دوست و خواهر عزیزمون زودتر از این روزا بگذره.

راستی بچه پیشاپیش ولنتاین رو هم بهتون تبریک میگم. امیدوارم همه ی عاشقهای واقعی در کنار هم روزهای خوبی را سپری کنن و تا همیشه در کنار معشوقه هاشون بمونن و از این نعمت الهی بهره مند باشن.

می خواستم در آخر مثله همیشه یک شعر از سهراب، اخوان ثالث و ..... بذارم که هرچی گشتم کتابهای شعرم رو پیدا نکردم. قبلاًً که گفتم آدمه خیلی منظمی هستم و همیشه وسایلم سرجاشه؛ واسه همین از وقتی اسباب کشی کردیم خونه ی جدیدمون، نمی دونم این کتابارو کجا گذاشتم. بخاطر همین این دفعه دو تا شعر میذارم که اولیش تیتراژ پایانی سریال هم نفس هستش با صدای مهران مدیری که الحق زیبا خونده و دیگری هم یکی از شعرهای فیلم سینمایی گرگ و میش هستش با صدای بنیامین که مثله همیشه عالی خونده. امیدوارم خوشتون بیاد.

راستی یه عذرخواهی هم به همتون بدهکارم که نشد تو این دو ماه درست و حسابی بیام به وبلاگاتون و بهتون سر بزنم و حسابی شرمنده ی همه ی دوستای گلم شدم که اومدن پیشم و من نتونستم برم پیششون.

دوستتون دارم، از دور صورتهای گل همتون رو می بوسم و برای حضورتون در هویار بی نهایت ممنونم.

مواظب خودتون باشید.

در پناه حق

آسمون رؤیا، امشب گرمه از تبه ما

ماه آرزوها، اومده تو شب ما

عطر شرم بوسه،رو لبهای بسته ی ما

قرمزی نوازش، دله من؛ دله تو، دل ما؛

دله همه ی آدما مگه چی می خواد؟؟؟

آروم اومدی تو خوابم

آروم اومدی؛ مثله رقص یه پروانه با ناز سایه ی گل!

بوی عشق تو هوا پیچید؛

اشک تورو، لبه من بوسید؛

قلبه منو؛

همه جا،همه جا، همه جا برد؛

خوابی که عشق تو چشای تو دید.

آروم اومدی تو خوابم

آروم اومدی؛ مثله رقص یه پروانه با ناز سایه ی گل!

آه از این،سفر کوتاه؛

بازم منو،تو و دوری و آه؛

می ترسن از؛

منو تو،منو تو،منو تو حیف؛

تو قلبه ما،نه هوس نه گناه.

بوی عشق تو هوا پیچید؛

اشک تورو، لبه من بوسید؛

قلبه منو؛

همه جا،همه جا، همه جا برد؛

خوابی که عشق تو چشای تو دید.

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

دلتنگیاتو بردار؛

به روی قلبم بذار.

تکیه بده به شونم؛

تو این مسیر دشوار. اگه منو نمی خوای؛

حرفه دلم رو گوش کن؛

فقط برای یکبار؛

بعدش خدانگهدار؛ بعدش خدانگهدار.

تنهایی خیلی سخته؛

وقتی چشام به راهه،

وقتی که شب سیاهه،

وقتی بدونه ماه نداره.

تنهایی خیلی تلخه؛

وقتی که بی تو هستم،

تنها میمونه دستم،

با این دله شکستم.

دلتگیهامو بردار؛

پیش خودت نگهدار؛

هروقت که تنها شدی؛

منو به یادت بیار؛

داری میری نمی خوام؛

وقته تورو بگیرم؛

این حرفه آخره من؛

دوستت دارم؛دوستت دارم، میمیرم.

تنهایی خیلی درده؛

اگه نیای تو خوابم،

وقتی تو اضطرابم،

تو هم ندی جوابم.

تنهایی خیلی سرده؛

وقتی پیشم نباشی،

آتیشم نباشی،

بیدار میشم، نباشی.

تنهایی خیلی سردمه........

دیر اومدم باز!!!!!

sahelearoom14 — Sat, 16 Dec 2006 20:11:18 GMT

سلام به همه

بچه ها به خدا شرمنده ی روی همتون هستم.می دونم که دیگه اینبار واقعاً خیلی دیر اومدم، اما اونقدر کارام همه بهم گره خورده بودن که خودمم قاطی کرده بودم.

اول از همه باید از مجتبی و باران عزیز عذر خواهی کنم که اومدن پیشم ومنم رفتم پیششون اما بازم به خاطره مشغله ی زیادی که گیجم کرده بود یادم رفت براشون کامنت بذارم. می دونم دلیلم قابل قبول نیست، اما به هر حال عذر می خوام؛ هم از مجتبی و باران عزیز و هم از بقیه دوستای گلم.

اما دلیل غیبتم:

اول از همه که یه مشکل گنده برام پیش اومده بود که خودمم موندم چطوری هضمش کردم!!!!خودمم باور نمیکردم بتونم باهاش کنار بیام، اما از اونجایی که خدا همیشه مهربونه و هیچ وقت بنده هاشو فراموش نمیکنه، به لطف خدا تونستم باهاش کنار بیام و الآن با تمام اینکه هنوز یادآوریه اون اتفاق اذیتم میکنه، اما تونستم باهاش کنار بیام.اجازه بدین بیشتر از این واردش نشم.

بعد از اونم که دانشگاه؛ امتحانهای میان ترمم شروع شدن و همه پشت سر هم.تقریباً به جز دو روز که تعطیلم بقیه ی روزها در حال امتحان دادنم.

چهارشنبه هم جاتون خالی عروسی دختر عمه ام بود.از اونجایی هم که من اصلاً اهل رقص و این حرفا نیستم همش یه گوشه نشسته بودم!!! جاتون حسابی خالی بود.

جاتون خالی دیگه حسابی افتادم به نقشه کشیدن. از کار با مداد و روی پوستی، رسیدم به کار با راپید که روی کاغذ کالک کشیده میشه، که احتیاج به دقت خیلی زیادی داره و وقت بیشتری میگیره. نقشه ای که با مداد شاید ۱ ساعت وقت میگرفت، حالا با راپید شاید ۵ ساعت یا بیستر وقت می بره.

ولی با تمام سختیش، با تمام اینکه بارها پیش میاد بیشتر نقشه رو کشیدی و جوهر جوری میریزه روش که مجبوری از نو بکشیش، با تمام اینکه کمرت از خم موندن روی میز برای ساعتها خسته میشه و .... اما وقتی تموم میشه و بهش نگاه میکنی، اونقدر غرق لذت میشی که تمام اون خستگی رو فراموش میکنی.

عسل هم تازگی ها یاد گرفته برقصه. تمام روز چهارشنبه رو پا به پای خاله اش رقصید. حاضر نبود برای یه لحظه بشینه. اگه من برای چند دقیقه میدادمش به مامانش که دستم استراحت کنه و خودم میرفتم وسط که برقصم اونقدر گریه میکرد و جیغ میزد که مامانش دوباره میدادش به من. این شد که این بار علاوه بر اینکه پاهام تاول زد و راه رفتن برام سخت شد، شونه هام هم از کتف تا ۲روز درد میکردن.

خلاصه اینکه اونقدر مشغله هام زیاد بود که حتی نتونستم به هویار برسم و آپش کنم. به هر حال از همتون عذرخواهی میکنم. راستی من دلم خیلی براتون تنگ شده ها... برای گلاره جونم، برای یاسی خانوم عزیز، برای مجتبی، برای باران، برای حامد عزیز، داداش شهابم،لیداجون و عسل خانوم عزیز، ساسا، الهه، نازنین یار، عاشق تنها و آقا هدف و آسد مرتضی و تمام کسایی که از قلم افتادن.

شما چی؟؟؟ هیچ کس دلتون واسه من تنگ نشد؟؟؟!!!

آهان، یه چز دیگه هم می خوام بهتون بگم؛ یکی از دوستای عزیز من تازگی ها یه سایت باز کرده که دیکشنری آنلاین هست.این دیکشنری این غابلیت رو داره در زمانی که شما آنلاین هستید و از اینترنت استفاده میکنید و در معنیه کلمات دچار مشکل میشید، بهتون کمک کنه. من که خیلی خیلی به دردم می خوره. مخصوصاً که می خوام دنبال پلان بگردم. چیزه خیلی مفیدیه.حتماً برای همتون پیش اومده که توی سایتهای مختلف دچار مشکل بشید و همین نفهمیدن معنیه کلمات اذیتتون کنه.به هر حال آدرس این سایت حتماً بدردتون می خوره.( اینم آدرس سایت دیکشنری آنلاین)

خوب بچه ها برای امروز دیگه بسته. باز پرچونگی کردم. نمیشه دیگه، چیکارش کنم؟؟ هرجوری می خوام کوتاهش کنم نمیشه. به هرحال شرمنده که هربار سرتون رو درد میارم.

در آخر هم یه شعر از اردلان سرافراز براتون میذارم با عنوان قصه ی شهر سکوت که امیدوارم خوشتان بیاد.

دوستتون دارم، از دور دست همتون رو برای حضور مداومتون در هویار می بوسم و میرم تا پست بعدی.

تا بعد در پناه حق.

بازم مثله همیشه!!!!!!!!

sahelearoom14 — Sun, 12 Nov 2006 19:03:01 GMT

بازم سلام

اومدم دوباره.بازم مثله همیشه پر از شرمندگی از روی همه ی شما دوستای گلم که اومدید پیشم و من تو اومدن پیشتون سهل انگاری کردم.

همه چیز داره عادی پیش میره.عادی و کسل کننده.هر روز مثله دیروزه و نمونه ای از فردا.گاهی اونقدر از تکراری بودنش خسته میشم که خودمم می مونم که چیکار باید بکنم.همون موقع هاست که هیچی آرومم نمیکنه جز نماز.نمی تونم بگم چه حسی تویه نماز هست که تمام اضطراب و نگرانیمو، تمام سردرگمی و دیوونگیمو کاملا" تسکین میده.گاهی اشکم در میاد.سرمو میگیرم تو دستمو دلم می خواد بکوبمش به دیوار؛ اون موقعست که فقط چشامو میبندم و میگم خدایا من فقط تورو دارم.تویی که همه ی چیز به اراده و میل توئه،کمکم کن از این دیوونگی در بیام، کمکم کن که آروم شم و باز 2رکعت نمازه که می تونه.............

نمی دونم بچه ها تا به حال به این حس رسیدین یا نه؟؟؟نمی دونم تا حالا شده که با وجوده خوانوادتون،با وجوده تمام دوستاتون و با وجوده همه....احساس کنین که هیچ کس رو جز خدا ندارین؟؟؟؟تا حالا شده که فکر کنین فقط اونه که درکتون میکنه؟؟؟تا حالا شده که با تمام وجود دلتون می خواد باهاش خلوت کنین و از ته دل باهاش حرف بزنین؟؟؟

من الآن مدتیه اینجوریم.همش دلم می خواد ذکر بگم؛ همش دلم می خواد با خدای خودم خلوت کنم.همش حس میکنم فقط اونو دارم و فقط اونه که می تونه کمکم کنه و تنها پناهم اونه که واقعا" هم هست.

نمی دونم.هیچی نمی دونم جز اینکه این حس با تمام آرامشی که برای آدم داره یه احساس غریبی هم با خودش داره که نمی دونم اسمش رو چی باید گذاشت.

از این موضوع که بگذریم باید بگم تو دانشگاه هم کارم افتاده رو غلتک.دیگه کاملا" تو دانشگاه جا افتادم و اون احساس غریبی که تو روزهای اول بدون وجود خاله چکامم داشتم کم کم ازم دور میشه و یخم با وجود دوستای جدیدی که پیدا کردم کاملا" اب شده.توی درسهایی که دارم 2تاش رو واقعا" دوست دارم و برام فوق العاده ست.اولی که تخصصی ترین درسمه به اسمه "رسم فنی" که واقعا" شیرینه.نمی تونین حس کنین که وقتی آدم یه نقشه رو تموم میکنه، وقتی به آخره کارش که حالا تکمیل شده روی کاغذ پوستی خودش رو نشون میده نگاه میکنه چه حس خوبی به آدم دست میده.تصور اینکه اینی که روی کاغذ به طور مثال به عنوان پلان خونه رسم شده کاره دسته خودشه اونقدر لذت بخشه که برابری میکنه با لذت نجات جون یه بیمار توسط پزشک.درس بعدی هم "زمین شناسی و مصالح" هست که اونم با تمام سختیی که داره، با تمام اینکه تمام درس در مورد انواع سنگ و خاک و ملات و ....هست بازم به خاطر تنوع صحبتی که توش میشه لذت بخشه.

و بدترین واحدی که دارم هم درسیه به اسمه "اندیشه ی اسلامی" که من هر بار سر اون کلاس دیوونه میشم.استاد این درس مردیه که می تونم بگم واقعا" مشکل داره.با تمام کلاس مشکل داره.هیچ کس سر کلاسش صداش در نمیاد و اونقدر جو کلاس ترسناک و اضطراب آوره که من بعده کلاس تا 2 ساعت سردرد دارم.بقیه کلاسها گمونم کاملا" عادی و معمولی هستن

این چند روز اخیر هم که دنبال کاره گواهی نامه ی رانندگیم هستم.یه مثالی هست که "اگه دریا بری،دریا آبش خشک میشه".حالا حکایت من شده.اینهمه مدت اون کتاب 50 صفحه ای رو همه امتحان میدادن همون بار اول هم قبول میشدن.تا نوبت من شد یه کتاب به عنوان کتاب جامع شد کتاب آیین نامه که 150 صفحه ست.اونم چه سوالهایی!!! با تمام آسونیش و با تمام اینکه من خودمم هم همش میگفتم کتابش چرنده اما اونقدر شبیه همدیگه هستن که آدم همه رو قاطی میکنه.خلاصه اینکه کاره گواهی نامم همینجوری مونده.

یه چیز خنده دار هم در مورد عسل.عسل یاد گرفته بوس کنه.نمی تونین حس کنین وقتی اون دهن کوچیکشو می چسبونه به لپهای آدم و با اون لبهای غنچه ای و نازش آدمو بوس میکنه و صورتمون رو خیس میکنه چه حسی رو تجربه میکنیم.انوقدر لذت بخشه که من با تمام وجود به خودم فشارش میدم و اونقدر محکم می بوسمش که غش غش می خنده و گاهی سرفه اش میگیره.اونقدر شیرین شده که دلم حتی از تعریف کردنه کاراش هم براش ضعف میره.

خوب بچه ها گمونم برای امروز بست باشه.بازم مثله همیشه طولانی شده.نمی دونم چرا هر کاری مکنم نمیشه چونمو کوتاه کنم.

در آخر هم یه شعر از اخوان ثالث میذارم که به نظرم خیلی خیلی احساسی و زیباست. امیدوارم شما هم خوشتون بیاد.

مواظب خودتون باشید.از دور همتون رو می بوسم.دوستتون دارم و تا پست بعدی به خدا میسپارمتون

در پناه حق

امشب دلم آرزوی تو دارد

نجواکنان و بی آرام، خوش با خدایش،

می نالد و گفت و گوی تو دارد.

_تو آنچه در خواب بینند

پوشیده در پرده های خیال آفرینند.

تو آنچه در قصّه خوانند.

تو آنچه بی اختیارند پیشش،

خواهند و نامش ندانند_

امشب دلم آرزوی تو دارد.

دل آرزوی تو، و آنگاه

این بستر تهمت آغشته ی چشم در راه

بوی تو، بوی تو، بوی تو دارد.

_بوی تو در لحظه های نه پروا، نه آزرمی از هیچ.

تن زنده، دل زنده، تن شعله ی شوق، جان جمله ی خواهش،

هولی نه، شرمی نه از هیچ؛

آن بو که گوید تو هستی

در اوج شور هوس، اوج مستی.

بوی گلاویزی و بی قراری

و لذت کام، شور با عشق و شب زنده داری._

امشب عجب بسترم باز بوی تو دارد.

ای غرفه ی نور، در این شب کور،

تو راه روحی، کلید گشایش،

وین زندگی را _ چه بیهوده! _ تنها بهانه.

تو صحبت عشق و آنگاه

خواب خوش آشیانه.

در ساز عمر من، این غمگن، این غمگنانه،

پرشورتر پرده ی عاشقانه.

ای گفت و گوی دلم با تو، وز تو

تو روح روییدنی، سحر سبز جوانه.

تو در خزان غم آلود زندان،

چون صد سبوی سبزنای بهاری

گم کرده های دلم را _چه تاریک! _

آیینه ی روشن بی غباری.

ای لحظه ها از تو ناب سعادت،

ای زندگی با تو پرشور و شیرین،

ای یاد تو خوشترین عهد و عادت.

تو راز آنی، تو جان جمالی.

تو ژرفی و صفوت برکه های زلالی،

یک لحظه ی ساده ی بی ملالی،

ای واحه ی زندگی، خیمه ی مهربانی،

ای آبی روشن، ای آب.

تو نوش آسایشی، ناز لذت،

ای خوب، ای خوبی، ای خواب.

دل آرزوی تو دارد؛

"بوی تو، بوی تو، بوی تو"

دارد.

فقط سکوت!!!!!!!!!!!

sahelearoom14 — Mon, 30 Oct 2006 20:29:35 GMT

دوباره سلام

اومدم دوباره.می دونم بازم مثله همیشه خیلی دیر اومدم و کلی غیبت دارم تو سر زدن بهتون اما خوب هم اینکه نبودم و هم اینکه راستش هیچی واسه نوشتن ندارم.

اونقدر روزهام تکراری و شبیه همدیگه شده که خودم هم از سپری کردنشون کسل و خسته میشم؛ چه برسه به اینکه بخوام براتون تعریف هم بکنم که مسلما" شمام حوصلتون سر میره.

بعد از اون با حرف یاسی جونم موافقم.باید عید رو هم بهتون تبریک میگفتم که رشت نبودم و نشد پست آپ کنم.واسه همین با تاخیر فراوان ( که امیدوارم بتونین منو ببخشین) به همتون این عید سعید رو تبریک میگم و امیدوارم سالهای سال در کنار خانواده های عزیزتون با سلامتی و موفقیت زندگیه خوب و شیرینی داشته باشید.

چند روز پیش داشتم به گذر زمان فکر میکردم.به اینکه بدونه اینکه بدونیم داریم لحظا هارو از دست میدیم؛که داریم شتابان در پی زمان می دوئیم و خودمونم نمی دونیم برای چی اینقدر عجله داریم؟؟!!!واقعا" هدفمون رو میشناسیم یا نه؟؟؟داشتم فکر میکردم که مثلا" من، هدفم تا 5ماه پیش دانشگاه بود؛ حالا که رسیدم بهش یعنی دیگه هدفی ندارم؟؟؟

یعنی نهایت خواسته ی من همین بوده؟؟؟یعنی بعد این فقط زنده ام که باشم و بی فایده لحظه ها رو به ساعت برسونم و ساعتها رو به روزها و بعدش روزها به ماهها و ....؟

نمی دونم چطوری باید بگم؛ اما تو یه سردرگمی خاصی گیر کردم!!!یجورایی احساس بیهودگی میکنم.

بگذریم......

این روزا تنها دلخوشیم شده عسل.اونقدر شیرین شده که با هر صدای خندش، قلبم شروع میکنه براش تپیدن.تازگی ها استعدادش رو داره به نمایش میذاره برامون.کافیه که کسی بطور اتفاقی واژه ی"دست"رو بیان کنه که این خانوم خانوما شروع میکنه با اون دستای کوچیکش تند و تند دست زدن.کلی هم بلده برقصه .یا اینکه دستش رو به علامت "نیست"برعکس میکنه بعد خیره به دستاش نگاه میکنه.یه کاره دیگش هم اینه که چشاش رو ریز میکنه و چنان با لبخند آدم رو نگاه میکنه که اون لحظه اگه ماه رو هم از تو آسمون بخواد، من حاضرم براش بیارم. همیشه هم وقتی خواستش رو عملی میکنم به مامانش میگم: این نیم وجبی هم خوب بلده که چجوری منو گیر بیاره که هرچی می خواد بهش بدما و همون لحظه انگار که بفهمه من در موردش به مامانش چی گفتم شروع میکنه به بلند بلند خندیدن و کلی کارای دیگه که شاید واسه من شیرین باشه اما حوصله ی شما رو سر ببره.خلاصه اینکه در کل خیلی خیلی داره نفس میشه.

بعدش هم اینکه یه سایت هست که تو پیوندهای منم هست و ماله یکی از بهترین دوستامه.این سایت بزرگترین سایت شعر نوئه ایرانه؛ که هر نو شعر نو که بخواین رو می تونین توش پیدا کنین.از هر شاعری که باشه.چه شاعرهای بزرگ مثله نیما، سهراب، اخوان ثالث،فروغ و .............و چه شاعران تازه کاری که انصافا" بعضیهاشون هم شعرهای زیبایی میگن.به نظرم بد نیست یه سر بهش بزنین.چیزای قشنگی میشه توش پیدا کرد.من که خیلی خوشم میاد.همونطور که گفتم آدرسش تو لیست پیوندهای من هست با عنوان شعر نو.حتما" یه سر بهش بزنین.

خوب بچه ها، به نظرم برای امروز بست باشه.چون همونطور که گفتم قراره که یکم یکم پستهام رو کوتاه کنم.هرچند می دونم بازم اینبارهم طولانی شده، اما دیگه شما به بزرگیه خودتون ببخشین.در اخر هم یه شعر ازفریدون مشیری با عنوان "شب شعر چشمهای تو" میذارم که امیدوارم خوشتون بیاد.

دوستتون دارم.از دور دست همتون رو برای حضور مداومتون در هویار می بوسم و به خدا میسپارمتون تا بعد.

در پناه حق

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد

همه اندیشه ام اندیشه ی فرداست

وجودم از تمنای تو سرشار است

زمان در بستر شب خواب و بیدار است

هوا آرام

شب خاموش،راه آسمان ها باز

خیالم چون کبوترهای وحشی میکند پرواز

رود آنجا که می یافتند کولیهای جادو گیسوش شب را

همانجاها که شبها در رواق کهکشانها خود می سوختند

همانجاها که اخترها به بام قصرها مشعل می افروزند

همانجاها که رهبانان معبدهای ظلمت نیل می سایند

همانجاها که پشت پرده شب دختر خورشید فردا را می آرایند

همین فردای افسون ریز رویائی

همین فردا که راه خواب من بسته است

همین فردا که روی پرده پندار من پیداست

همین فردا که مارا روز دیدار است

همین فردا که مارا روز آغوش و نوازش هاست

همین فردا

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد

زمان در بستر شب خواب و بیدار است

سیاهی تار می بندد

چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است

دل بی تاب و بی آرام من از شوق لبریز است

به هرسو چشم من رو میکند فرداست

سحر از ماورای ظلمت شب میزند لبخند

قناری ها سرود صبح می خوانند

من آنجا چشم در راه توئم ناگاه

ترا از دور می بینم که می آیی

ترا از دور می بینم که میخندی

ترا از دور می بینم که میخندی و می آیی

نگاهم باز حیران تو خواهد ماند

سراپا چشم خواهم شد

ترا در بازوان خویش خواهم دید

سرشک اشتیاقم گلبرگ رخسار تو خواهد شد

تنم را از شراب شعر چشمان تو خواهم سوخت

برایت شعر خواهم خواند

برایم شعر خواهی خواند

تبسم های شیرین ترا با بوسه خواهم چید

وگر بحتم کند یاری

در آغوش تو

ای افسوس!!!

سیاهی تار می بندد

چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است

هوا آرام، شب

خاموش، راه آسمانها باز

زمان در بستر شب خواب و بیدار است

تسلیت!!!!!!!

sahelearoom14 — Mon, 16 Oct 2006 22:53:18 GMT

یا امام علی

سلام

می دونم بازم غیبتم داره طولانی میشه،اما اینبار هم اجازه بدین به احترام حضرت علی(ع) سکوت کنم و چیزی نگم.

دوستای گلم؛شبهای عزیزی رو سپری کردیم.شبهایی که مهمترین شبهای سال هستند.هم به خاطر نزول قرآن و هم به خاطر شهادت امیرالمومنین،امام علی (ع). آخرین شب از این شبهای عزیز رو داریم سپری میکنیم.میگن خدا تو این شب همه ی گناه های بنده هاشو میبخشه.میگن اگه از ته دل ازش بخواین و توبه کنین، محاله که دست رد به سینتون بزنه و نا امید برتون گردونه.

توی دعای جوشن کبیر،اون بخش اصلی که در پایان هر آیه گفته میشه، مفهومش خیلی زیباست.تا حالا بهش فکر کردین؟؟؟؟می خوام اینجا بنویسمش که دوباره ببینیمش:

سُبحانَکَ یا لا اِلهَ اِلّا اَنتَ الغَوث الغَوث خَلِّصنا مِنَ النّارِ یا رَبِّ

(( پاک و منزّهی تو ای خدائیکه جز تو خدایی نیست، به تو پناه آوردم،به تو پناه آوردم؛ ما را از آتش قهرت آزاد کن ای پروردگار من))

مفهومش خیلی با شکوهه.از بیانش عاجزم.بهتره با زبانه ناتوانم خرابش نکنم.

هیجی نمیگم.جز اینکه از این شبا خوب استفاده کنین.منو هم فراموش نکنید.همه از خدا بخواهیم.شاید که تو این شبای عزیز به حرمت یتیمیه امام حسن و امام حسین؛ به شکوه اشکهای حضرت زینب خدا گناه های هممون رو ببخشه.

بچه داشتم یه وبلاگی می خوندم.یه شعر در مدح حضرت علی نوشته بود که من خیلی خوشم اومد.(اینم آدرس وبلاگشون .امیدوارم ازم ناراحت نشن که شعر رو از تو وبلاگشون برداشتمhttp://ali266.blogfa.com/ )گفتم حالا که با این شبهای عزیز هم مناسبت داره، اینجا بذارم که بخونین. امیدوارم شمام خوشتون بیاد.

خیلی دوستتون دارم.مواظبه خودتون باشین.منو هم دعا کنید.به خدا میسپارمتون.

************

باران، قصیده واری غمناک آغاز کرده بود

می خواند و باز می خواند

بغض هزار ساله ی درونش را،

انگار می گشود

اندوه زاست، زاری خاموش

ناگفتنی است!!!

این همه غم،

ناشنیدنی است!!!

پرسیدم: این نوای حزین

در عزای کیست؟؟؟؟؟

گفتند: اگر تو نیز،

از اوج بنگری

خواهی هزار بار از او تلخ تر گریست.

یا فاطمه! تسلیت.

شهادت امیرالمومنین،حضرت علی (ع)؛بر تمام مسلمانان جهان تسلیت باد

یا حق

ماه رمضان

sahelearoom14 — Wed, 04 Oct 2006 20:32:18 GMT

سلام

اومدم دوباره.ایندفعه یه کوچولو دیر کردم.اونم به خاطر اینه که یهویی فهمیدم که از شنبه کلاسهام شروع میشه.اونم چه کلاسهایی!!!!تقریبا" هر روز 2تا کلاس دارم که معمولا" نزدیک 6یا 7 ساعتی میشه.واسه همینه که یکم تا جا بیافتم گیج شده بودم.

اما الآن حسه خوبی دارم.روز اول کلاس زمین شناسی و مصالح داشتم.یه کلاس بزرگ با حدود 75نفر دانشجو که نزدیکه 50نفرش رو پسرا تشکیل داده بودن.اون روز،روزه خیلی سختی رو گذروندم!!!!هنوز یخم با محیط جدید و دوستای جدیدم باز نشده بودو وجود اونهمه پسر که تقریبا" 3برابر تعداد ما رو تشکیل میدادو استادمون که یه خانومی بسیار مسلط به کلاس و خشک بودو اجازه ی هر گونه راحتی رو از هممون میگرفت بیشتر باعث میشد که موذب باشم.تمام اون روز رو در فکر بودم که کی کلاس تموم میشه که از اون جو سنگین بیام بیرون.به هر حال تموم شد و گذشت با تمامه سختیش.اما از فرداش هممون راحت تر شدیم.انگار وجودمون برای همدیگه تا حدودی عادی شد.مخصوصا" که دومین کلاس رو با استاد زبان داشتیم که خودش بسیار شوخ و خوش برخورد بود و مدام سعی میکرد که جو رو برای همه راحت کنه و بچه هام که پا به پاش شوخی میکردن باعث شد که دیگه اون حالت بدی که مسلما" هممون تو اون 3ساعت زمین شناسی تجربه کردیم ازمون دور شه.

دلیل دیگه ایی هم که یه کوچولو دیر اومدم؛ این بود که باز کامپیوتر عزیزم حالش بد بود. یه چند روزی باز برنامه ی تایپ نداشتم و بعدش هم که نمی تونستم فارسی بنویسم.

این روزا خیلی خیلی آرومم.همیشه ماه رمضون برام یه حالتی عرفانیه خاص داشت.حتی اون موقع که نه می تونستم روزه بگیرم و نه میفهمیدم که چرا بقیه اینهمه ساعت هیچی نمی خورن هم تویه ماه رمضون آروم میشدم.تمام شیطنتم فروکش میکرد و همه ی اهل خونه یه نفس راحت میکشیدن.مخصوصا" مامانم.یادمه هر بار می خواست از شیطنتم کم کنه بهم می گفت اگر دختر خوبی باشی، ماه رمضون زود میادها!!!!و من با تمام بچه گیم فکر میکردم مگه میشه؟؟؟!!!!.اما باز امتحان میکردم که شاید بشه!!!!!!

اما حالا،الآن که 18 سالم شده و مفهوم ماه رمضون و اعمالی که درش انجام داده میشه رو میفهمم،آرامشم نسبت به اون موقع هزار هزار برابر شده.فکر کنم تو کامنتی که برای یاسی جون تو پستی که در مورد ماه رمضون نوشته بود هم گفته باشم؛ اما ماه رمضون،با بوی شامیهای مامان که از یه ساعت قبل تو خونه می پیچه،با صدای قرآن خوندن مادربزرگم که همیشه نزدیکه اذان به گوش میرسه،با زیباییه تربچه های قرمزی که خواهرم با دقت ازشون گل درست میکنه،با پونه هایی که توی ظرف سبزیها بویه خودش رو به رخ بقیه سبزیها میکشه،با نون داغی که بابا نزدیکه افطار میاره خونه و روش اونقدر خشخاش داره که تقریبا" سیاهه و همیشه صدای منو و خواهرم رو در میاره،با بوی پیاز داغی که برای آش سرخ میشه،با بوی برنجی که مامان برای سحر می پزه،با خنده های بابام که سعی میکنه باشوخی و سر و صدا ماهارو 3صبح برای سحر بیدار کنه،با صدای اون شعر معروف که اسمهای خدا رو می خونه و قبل از اذان پخش میشه،با صدای دلنشین اون مردی که ربنا می خونه و نوید میده که یه تار مو به معبودت نزدیکتر شدی ودر نهایت با صدای اذان برام معنای خاصی داره.هر کدوم اینها،نوید دهنده ی چیزی از جانب خدا هستند. همشون میگن که تو تونستی یه روز دیگه به خواست پروردگارت سر تسلیم فرود بیاری.نمی دونم می تونم حسم رو درست بیان کنم یا نه،اما این ماه منبع آرامشه.و امسال سرشار از عشق برای من.برای منی که تازه تازه دارم باپرودگارم آشنا میشم.منی که تاحالا فکر میکردم خیلی خوب میشناسمش حالا احساس میکنم هنوز هیچی نمی دونم.خیلی فرق هست بین چیزی که ما فکر میکنیم می دونیم با چیزی که واقعا" می دونیم.

نمی دونم شما در مورد این ماه چه نظری دارین.نمی دونم اصلا" این ماه رو دوست دارین یا نه.نمی دونم از اومدنش خوشحال میشین یا ناراحت.نمی دونم تا چه اندازه ایمانتون قویه و به این ماه اعتقاد دارین. اما من عاشق این ماه هستم.عاشق نزدیکی که تو این ما با خدا پیدا میکنم.عاشق اینکه می تونم به هیچ چیزه بدی فکر نکنم.عاشق اینکه می تونم ساعتها با خدا خلوت کنم و هرچی تو دل و ذهنم هست بدون واسطه براش بگم و هر لحظه به خاطر چیزهایی که دارم ازش بی نهایت ممنونم باشم و تشکر کنم و……..

خیلی حرف زدم بچه ها.دیگه بسته.چند نفری ازم خواستن که پستهام رو کمی کوتاهتر کنم تا خوندنش راحت تر شه.منم گفتم چشم.هرچند اینبار هم پستم طولانیه،اما از دفعه های قبل گمونم کوتاهتر شده.به هر حال یهویی نمی تونم از پرچونگیم کم کنم.شما خودتون به بزرگیتون به ببخشین.در آخر هم شعر پریا از احمد شاملو رو براتون میذارم که می دونم خیلی طولانیه اما واقعا" قشنگه.من که عاشقشم،امیدوارم شما هم خوشتون بیاد.مواظب خودتون باشین.من رو هم در این ماه عزیز دعا کنین.دوستتون دارم و تا بعد به خدا میسپامتون.یا حق

یکی بود یکی نبود؛زیر گنبد کبود؛لخت و عور،تنگ غروب سه تا پری نشسته بود.

زار و زار گریه میکرن پریا؛ مثه ابرای بهار گریه میکردن پریا.

گیسشون رنگ کمون، قد شبق؛ از کمون بلندترک؛از شبق مشکی ترک.

رو به روشون تو افق،شهر غلامای سیاه؛پشتشون سرد و سیاه،قلعه ی افسانه ی پیر.

از افق جیرینگ جیرینگ صدای زنجیر میومد؛از عقب از توی برج ناله ی شبگیر میومد….

((_پریا!گشنتونه؟؟ پریا!تشنتونه؟؟ پریا!خسته شدین؟؟ مرغ پربسته شدین؟؟

چیه این های های تون؟؟ گریتون، وای وای تون؟؟_))

پریا هیچی نگفتن،زار و زار گریه میکردن پریا؛مثه ابرای بهار گریه میکردن پریا.

*****

((_پریای نازنین؛چتونه زار میزنین؟؟

توی این صحرای دور،توی این تنگ غروب؛نمیگین برف میاد؟؟نمیگین بارون میاد؟؟

نمیگین گرگه میاد می خوردتون؟؟نمیگیم دیوه میاد یه لقمه خام می کندتون؟؟

نمی ترسین پریا؟؟ نمیاین به شهر ما؟؟؟

شهر ما صداش میاد،صدای زنجیراش میاد__

پریا!

قد رشیدم ببینین……اسب سفیدم ببینین……اسب سفید نقره نعل…..یال و دمش رنگ عسل……مرکب صرصرتک من!.....آهوی آهن رگ من!.....گردن و ساقش ببینین!......باد دماغش ببینین!.....

امشب تو شهر چراغونه…..خونه ی دیوا داغونه…..مردم ده مهمون مان…..با دامب و دومب به شهر میان….داریه و دمبک میزنن….میرقصن و میرقصونن…..غنچه ی خندون میریزن…..نقل بیابون میریزن….

های میکشن

هوی میکشن:

((شهر جای ما شد؟؟

((عید مردماس،دیو گله داره…..دنیا ماله ماس،دیو گله داره…..سفیدی پادشاس،دیو گله داره…..سیاهی رو سیاست دیو گله داره……..

پریا!

دیگه توک روز شکسته/درای قلعه بسته/اگه تا زوده بلند شین/سوار اسب من شین/ میرسیم به شهر مردم،ببینین:صداش میاد….جینگ و جینگ ریختن زنجیر برده هاش میاد…..آره با زنجیرای گرون،حلقه به حلقه،لایه به لا…..میریزن ز دست و پا.

پوسیدن،پاره میشن،دیوا بیچاره میشن:

سر به جنگل بذارن،جنگلو خارزار میبینن،سر به صحرا بذارن،کویر و نمک زار میبینن

عوضش تو شهرما….{آخ!نمی دونین پریا!}

در برجا وا میشن؛برده دارا رسوا میشن/غلوما آزاد میشن؛ویرونه ها آباد میشن

هرکی که غصه داره، غمشو زمین میذاره…..قالی میشن حصیرها، آزاد میشن اسیرها

اسیرا کینه دارن، داسشونو ورمیدارن…...

سیل میشن: شر شر شر………آتیش میشن: گر گر گر…….

تو قلب شب که بدگله…آتیش بازی چه خوشگله!....آتیش!آتیش_چه خوبه!....حالام تنگه غروبه….چیزی به شب نمونده….به سوز تب نمونده….به جستن و واجست…تو حوض نقره جستن…….

الآن غلامان وایسادن که مشعلارو وردارن….بزنن به جون شب.ظلمتو داغونش کنن….عمو زنجیر بافو پالون بزنن وارد میدونش کنن…..به جائی که شنگولش کنن….سکه ی یه پولش کنن….دست همو بچسبن….دور بارو برقصن…..

((حمومک مورچه داره،بشین و پاشو))دربیارن………

((قفل و صندوقچه داره،بشین و پاشو))در بیارن……….

پریا! بسته دیگه های های تون……گریه تون، وای وای تون…..

پریا هیچی نگفتن،زار و زار گریه میکردن پریا؛مثه ابرای بهار گریه میکردن پریا.

*****

((پریای خط خطی/لخت و عریون،پاپتی!/شبای چله کوچیک/که تو کرسی چیک و چیک/

تخکه میشکستیم و بارون می اومد، صداش تو ناودون می اومد……..

بی بی جون قصه می گفت؛ حرفای سربسه می گفت….قصه ی سبز پری؛ زرد پری،قصه ی سنگ صبور؛ بز روی بون، قصه ی دختر شاه پریون، شمائین اون پریا!!!

اومدین دنیای ما….حالا هی حرص می خورین،جوش می خورین،غصه ی خاموش می خورن که دنیامون خال خالیه، غصه و رنج خالیه؟؟……

دنیای ما قصه نبود؛ پیغوم سر بسته نبود…..دنیای ما عیونه؛ هرکی می خواد بدونه: دنیای ما خار داره؛بیایونش مار داره….هرکی باهاش کار داره؛دلش خبردار داره!!....دنیای ما بزرگه؛پر از شغال و گرگه!!.....

دنیای ما_هی، هی ،هی!!………عقب آتیش_لی، لی، لی!!……آتیش می خوای بالا ترک، تا کف پات ترک ترک.

دنیای ما همینه!....بخواهی نخواهی اینه!.....خوب پریای غصه!....مرغای پرشیکسه!.... آبتون نبود، دونتون نبود، چائی و قلیونتون نبود…..کی بتون گفت که بیایین دنیای ما،دنیای واویلای ما،قلع ی قصه تونو ول بکنین، کارتونو مشکل بکنین؟؟))

پریا هیچی نگفتن،زار و زار گریه میکردن پریا؛مثه ابرای بهار گریه میکردن پریا.

*****

دس زدم به شونه شون؛ که کنم روونه شون_پریا جیغ زدن، ویغ زدن، جادو بودن دور شدن

{بالا رفتن،تار شده؛پایین اومدن پودر شدن

{پیر شدن،گریه شدن؛جوون شده،خنده شدن

{خان شدن،بنده شدن؛خروس سر کنده شدن

{میوه شدن،هسته شدن؛ انار سربسته شدن

{امید شدن،یاءس شدن؛ ستاره ی نجس شدن……..

وقتی دیدن ستاره، به من اثر نداره:میبینم و حاشا میکنم…..بازی رو تماشا میکنم…..

هاج و واج و منگ نمیشم، از جادو سنگ نمیشم __

یکیش تنگ شراب شد،یکیش در پای آب شد،یکیش کوه شد وزق زد،تو آسمون تتق زد....

شرابه رو سر کشیدم/پاشنه رو ور کشیدم/زدم به دریا تر شدم،از اون ورش به در شدم….

دویدم و دویدم؛ بالای کوه رسیدم…….اون ور کوه ساز میزدن، همپای آواز میزدن:

((_دلنگ دلنگ!شاد شدیم…….((از ستم آزاد شدیم……((خورشید خانوم آفتاب کرد….((کلی برنج تو آب کرد:

((خورشید خانم!بفرمائین؛…..((از اون بالا بیاین پائین…..((ما ظلمو نفله کردیم…((آزادی رو قبله کردیم….((از وقتی خلق پاشد….((زندگی ماله ما شد….((از شادی سیر نمیشم….. ((دیگه اسیر نمیشیم…..((هاجستیم و واجستیم….((تو حوض نقره جستیم….((سیب طلارو چیدیم….((به خونمون رسیدیم…..))

*****

بالا رفتیم دوغ بود؛قصه ی بی بیم دروغ بود،پائین اومدیم ماست بود؛ قصه ی ما راست بود…..

قصه ی ما به سر رسید؛ الاغه به خونش نرسید…..هاچین و واچین؛زنجیر رو ورچین……

پایان

بوی ماه مهر

sahelearoom14 — Fri, 22 Sep 2006 21:34:18 GMT

دوباره سلام

اومدم.درست تو آخرین شب فصل تابستان.تو روزی که همه باید برن مدرسه!!!مدرسه که حالا دلم از تموم شدنش فشرده شده.

هر سال تو همین شب یه حس بدی داشتم.از اینکه بایدفردا صبح می رفتم مدرسه و ۹ماه تلاش میکردم.

از اینکه دیگه نمی تونستم صبحها بخوابم.از اینکه باید درس می خوندم.از اینکه دیگه وقته آزاد نداشتم و ........

اما امسال که دیگه مدرسه ندارم بازم یه حس بدی دارم.دلم گرفته.ازاینکه دیگه هیچ وقت با دوستام تو یه کلاس نمیشینم.از اینکه دیگه معلم هامو که هرکدومو اونقدر دوست داشتم نمیبینم.از اینکه دیگه هیچ وقت بوی روز اول مهر رو حس نمیکنم.از اینکه دیگه هیچ وقت شور و شوق خرید برای مدرسه رو ندارم. از اینکه دیگه بوی تازگیه کتاب تو مشامم نمی پیچه.از اینکه از هول امتحان فردا تا صبح بیدار بمونم و .... امسال سال جدیدیه تو زندگیه من.سالی که میگن خیلی شیرینه.سال ورود به دانشگاه.می دونم که ۱۲ سال تلاش برای رسیدن به همچین روزی بود.اما امسال که بهش رسیدم دلم هوای سالهای قبل رو داره.

خصلت ما اینجوریه.تا وقتی بچه ایم آرزو داریم که برسیم به سن مدرسه.وقتی میریم مدرسه آرزومونه که زودتر تموم بشه و برسیم دانشگاه و همینجور به بالا اما وقنی که رسیدیم به آخره خط تازه می فهمیم که بهترین دورینمون رو شتابان در حسرت آینده رد کردیم بدونه اینکه ازش خوب استفاده کرده باشیم. شاید عجیب باشه.اما الآن واقعا" دلم می خواست که فردا مدرسه داشته باشم.که باز مامان حرص بخوره که بخوابمو باز من لجم در بیاد که چرا فردا صبح همه می خوابن الی من.که باز صبح با دیدن خواهرم که با خیال راحت تا گردن رفته زیر پتو و خوابیده بغض کنم و باز مامانم نازمو بکشه که منم به اون سن میرسم و بعدا" حسرت این روزا رو می خورم و مجبورم کنه صبحونه بخورم.

حس جالبیه.فکر نمیکردم هیچ وقت برای مدرسه دلتنگ بشم.فکر میکردم تنها چیزی که هیچ وقت دلم براش تنگ نمیشه و غصه ی نداشتنشو نمی خورم همین مدرسه ست.اما حالا......

و حالا تازه می فهمم که همه چیزی رو که دارن بی ارزش می دونن و حسرت چیزهای نداشترو می خورن و بعدا" که از دست دادنش یا به نحوی دیگه ندارنش تازه می فهمن که همون چیزا چقدر با ارزشن و تازه حسرت از دست دادنه اونا رو می خورن!!!!!!!!!

راستی یه چیز دیگه...

روز تولد مامان من ۱ مهر.همیشه حرصم میگیرفت که چرا روز تولده مامانم باید بریم مدرسه.همینجا می خوام به مامانم هم تبریک بگم.امیدوارم تا ۱۲۰ سال در کنار پدرم سایشون بالای سر من و خواهرام باشه.که ما تا همیشه مدیونشون هستیم و خواهیم بود.می خوام بگم که خیلی دوستشون دارم و براشون تا همیشه آرزوی سلامتی و موفقیت دارم.

بچه ها درست نصف سال تموم شد.نصف سال ۸۵ رفت و همین مقدار باقی مونده.شماها تو امسال چیکار کردین؟؟؟به نظر خودتون تونستین ۱قدم به اهداف نزدیک شین؟؟؟تونستین ۱ بند انگشت فاصلتونو با خدا کم کنین؟؟؟؟تونستین یه تار مو ایمانتون رو قوی تر کنین؟؟؟تونستین یه دل رو شاد کنین؟؟ تونستین یه بی پناه رو سامان بدین؟؟تونستین یه گرسنه رو سیر کنین؟؟؟به ۶ماه گذشته فکر کنین و برای ۶ماه آینده برنامه ای دقیق تر از این بچینین.

در آخر همیه شعر کوتاه از نیما یوشیج ((باعنوان ترا من چشم در راهم))براتون میذارم که به نظرم خیلی قشنگه.امیدوارم شما هم خوشتون بیاد.

مواظب خودتون باشین.دوستتون دارم و تا بعد به خدا میسپارمتون.

ترا من چشم در راهم
شباهنگام
که میگیرند در شاخ تلاجن سایه ها رنگ سیاهی
و زان دلخستگانت راست اندوهی فراهم
ترا من چشم در راهم
شباهنگام در آندم که بر جه دره ها چون مرده ماران خفتگانند
در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام
گرم یادآوری یا نه من از یادت نمی کاهم
ترا من چشم در راهم

خودم هم نمی دونم چه مرگمه!!!!!!!!!!!!!!!!

sahelearoom14 — Fri, 15 Sep 2006 21:21:18 GMT

بازم سلام

اومدم دوباره.در حالی که نمی تونم بگم چه حالی دارم.نه خوشحالم،نه ناراحت!!!!نه افسرده و نه شاد!!!!.اما دلم تنگه و گرفته.خیلی هم گرفته حالا میگم چرا.

اول از همه بگم که امسال امام زمان دعامو خیلی زودتر ار اونچه فکر میکردم استجابت کرد.درست حدس زدین.دعای امسال مربوط به دانشگامه.امسال درست تو کمتر از 24 ساعت درخواسته من تحقق پیدا کرد تا من باز بیشتر ایمان بیارم و باز بیشتر از قبل سر تسلیم به سوی پروردگارمو و ائمه ی خودم فرود بیارم و خم کنم.

من درست روز تولد امام زمان،درست ساعت 12 که چشمامو باز کردم؛تو دلم زمزمه کردم که ای خدا،ای امام زمان؛میگن هرکی هرچی تو این روز عزیز ازتون بخواد دلشو نمیشکنین!!! یعنی میشه من امسال همینجا،تو شهر خودم اونم تو رشته ای که اینقدر دوست دارم(عمران)قبول بشم؟؟؟و بعد خودم به خودم تشر زذم که دیگه خیلی پرتوقع شدی ها!!!!با اون رتبه عمران هم می خوای؟؟؟؟و از تخت اومدم پایین.اما تا شب ذهنم درگیر بود.مدام تو دلم میگفتم یا امام زمان دلمو نشکون.شب شد و من پستم رو آپ کردم و توی نت موندم.چون از تکرار تجربه ی قبلی می ترسیدم.از اینکه باز فردا نتونم برم تو سایت سنجش و باز اعصابم از استرس داغون بشه.واسه همین با خودم قرار گذاشته بودم اونقدر بمونم تا نتایج رو بذارن بعد بخوابم.داشتم مثله همیشه چت میکردم که ساعت 3 گفتم یه سری بزنم به سایت ببینم چه خبره.رفتمو دیدم نتایج رو گذاشتن. صفحه رو که باز کردم و مشخصاتمو وارد کردم به داداش حسینم گفتم مطمئنم الآن زده مردود علمی.خیلی پررو هستم که با اون رتبه انتخاب رشته هم کردم نه؟؟؟!!! و اون بهم دلداری داد که نه،از تو بدترم انتخاب رشته کردن.تیریه تو تاریکی دیگه!!!!وقتی پنجره ی چت خصوصیمونو که درست روی نقطه ای بود که قبولی یا عدم قبولیه من نشون میداد پایین آوردم تا در نهایت آخر ماجرارو بفهمم؛ چشمامو بستم و یه نفس کشیدم و گفتم یا امام زمان به امید تو.وقتی چشامو باز کردم و دیدم که یه کد نوشته نمی تونم بگم چه حالی شدم.حالا خنده دار اینه که هرچی میگردم دفترچمو پیدا نمیکنم که بفهمم این عدد کد چه رشته یی هست.اینم از انظباط منه هااین نشون میده من اصلا" شلخته نیستم و نظم و انظباط از سر و روم میبارهبمونه که جونم به لبم رسید تا یکی از بچه ها که تویه نت بود از تو دفترچش کده منو چک کنه.اما وقتی دیدم نوشته عمران رشت؛باورتون نمیشه که چه حالی بهم دست داد.حتی نمی تونستم نفس بکشم.اونقدر تعجب زده بودم که نمی تونستم پلک بزنم.حتی جواب حسین رو هم نمی تونستم بدم.فقط چشمامو بستمو گفتم: یا امام زمان ممنونم.خدا جونم تا همیشه ممنونم.الآنم که دارم دوباره تعریفش میکنم نمی تونم بگم چه حالی بهم دست داد اون لحظه.فقط همینو بگم که اون لحظه حسی از تعجب،خوشحالی،سپاسگذاری و تشکر توام با هم تو وجودم بیدار شده بود و تمام تنمو از یه حس دلپذیر پر کرد.

اون شب هم گذشت.مثله همه ی شبهای قشنگ و شیرین دیگه.گذشت در حالی که من تا صبح مژه بر هم نزدم و مدام ذکر خدای خودمو گفتم و از فرستادش سپاسگذاری کردم.

جند روز بعدش رو درگیر کارای انصرافم بودم.باز 2 روز تمام منو جوجه چکامه رو از این طبقه به اون طبقه بردن برای چندتا امضاء.یکی از خانومهای محترم 2ساعت رفته بودن خرید؛اونم تو ساعت اداری؛و ما برای گرفتن امضاء از ایشون 2ساعت تمام مجبور شدیم تو خیابونهای اطراف بچرخیم و وقتی برگشتیم اون خانوم بودن اما یکی دیگه از آقایون رفته بودن بیرون و ما دوباره 1ساعت باید دنبال ایشون میگشتیم.دیگه هردو عصبی و خسته شده بودیم.یه لحظه تصمیم میگرفتیم بیخیال شیم بذاریم واسه فردا،یه لحظه میگفتیم بمونیم همین امروز تمومش کنیم.بالاخره باز دور خودمون چرخیدیم تا اون آقا برگشتن و ما همه ی امضاءهارو گرفتیم اما باز مسئول محترمی که باید مدارکمون رو تحویل میدادن تشریف نداشتن.دیگه کارد بهمون میزدین خون نمی اومد اونقدر عصبی بودیم.هردو لج کردیم و گفتیم به درک مدارک باشه واسه فردا.

فرداش اما انصافا" کارمونو زود راه انداختن.

یکشنبه هم قرار برم واسه ثبت نام.اما کلی غصه م شده.از اینکه چکامه باهام نیست ناراحتم.کلی ذوق کرده بودم وقتی فهمیده بودم که قرار با چکامه تو دانشگاه هم یجا باشم.اما الآن اون میره به یه سمت و منم به یه سمته دیگه.اما مطمئنم که نه من و نه چکامه نمیذاریم دوستیمون همینجا قطع بشه.اینو عاجزانه از خدا هم می خوام که نذاره.

اما اینکه چرا غمگینم

.دلایل رو مجبورا" پاک کردم

در آخرم بچه ها یه شعر از سهراب سپری با عنوان ""تا شقایق هست"" میذارم که مطمئنا" همتون قبلا" شنیدین،اما من خیلی دوستش دارم.امیدوارم شمام خوشتون بیاد.

مواظب خودتون باشین.دوستتون دارم.تا بعد در پناه حق

دشتهائی چه فراخ

کوههائی چه بلند

در ((گلستانه)) چه بوی علفی می آمد

من در این آبادی، پی چیزی میگشتم

پی خوابی شاید،پی نوری، ریگی، لبخندی

پی باغی که در آن؛ دستها گل بدهند

شاید هم

پی نیلوفر زیبای خرد میگشتم

*****

پشت تبریزیها

غفلت پاکی بود که صدایم میزد

*****

پای نیزاری ماندم، باد می آمد، گوش دادم

چه کسی پنهان آیا، حرف میزد با من

سوسماری لغزید

راه افتادم

ینجه زاری سر راه

بعد، جالیز خیار، بوته های ((گل رنگ))

و فراموشی خاک

*****

لب آبی

گیوه ها را کندم، و نشستم، پاها در آب:

((من چه سبزم امروز

و چه اندازه تنم هوشیار است

نکند اندوهی، سر رسد از پس کوه

چه کسی پشت درختان است

هیچ، می چرد گاوی در کرد

ظهر تابستان است

سایه ها می دانند، که چه تابستانی ست

سایه هائی بی لک

گوشه ای روشن و پاک

بچه های احسای!!جای بازی اینجاست

زندگی خالی نیست

مهربانی هست، سیب هست، عرفان هست

و دمیدن، و تماشا

آری

تا شقایق هست، زندگی باید کرد

در دلم چیزی هست، مثل یک بیشه ی نور:مثل خواب دم صبح

و چنان بی تابم، که دلم می خواهد

بدوم تابن دشت، بروم تا سر کوه

دورها آوائی ست، که مرا می خواند

و به من می گوید:

تا شقایق هست زندگی باید کرد))